You are here

Η παρεμβατικότητα του Κλήρου στη ζωή των πιστών και η αδιαφορία της ηγεσίας του για τη ζωή του ποιμνίου

Εννοιολογικός οδηγός:

1) Στο άρθρο μου δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον όρο "Εκκλησία". Η Εκκλησία (χωρίς εισαγωγικά) είναι κατά τον ορισμό της το σώμα των πιστών με κεφαλή τον Χριστό. Δεν έχει καμία σχέση με τα γήινα ιδρυματικά ιερατεία - φορείς εξουσίας, είτε αυτά τηρούν την Ιερά Αποστολική Διαδοχή, είτε όχι.

2) Επίσης επειδή δεν θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα πρόσωπα δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσω τον όρο Επίσκοπος. Αντ' αυτού θα χρησιμοποιήσω τον επίσημο κρατικό ορισμό Μητροπολίτης αποφεύγοντας το Δεσπότης το οποίο δυστυχώς αρμόζει σε αρκετές περιπτώσεις αν όχι στην πλειοψηφία.

Θέλω πολύ καιρό τώρα να γράψω ένα άρθρο εκ βαθέων για το ρόλο που παίζει ο Κλήρος στη ζωή και την καθημερινότητα των πιστών ανθρώπων. Ως Κλήρο εννοώ τα ιδρυματικά ιερατεία, τα οποία συνήθως είναι ανεγνωρισμένα από την επίσημη κρατική οντότητα και αρκετές φορές αποτελούν μέρος του υπαλληλικού προσωπικού της, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Συνεπώς εκ του νόμου, επιδέχονται κριτικής όπως όλοι οι υπόλοιποι δημόσιοι υπάλληλοι. Αλλιώς θα έπρεπε μόνος του ο Κλήρος να επιλέξει την ανεξαρτησία κατά το "τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ".

Έχουμε λοιπόν πολλές κατηγορίες ιερέων στον οργανισμό που ονομάζεται "Εκκλησία της Ελλάδος" και πληρώνονται από το Ελληνικό Κράτος. Άλλοι καλοί, άλλοι μέτριοι άλλοι κακοί και άλλοι κάκιστοι. Είναι ο κλήρος ένα τυχαίο δείγμα όπως κάθε μικροκοινωνία, μέρος της ευρύτερης κοινωνίας μας. Ζούν μέσα σε αυτή και υπόκεινται στους ίδιους νόμους και τις ίδιες υποχρεώσεις όπως όλοι μας.

Συμβαίνει πολλές φορές να έχουν διπλό ρόλο (δάσκαλος και ιερέας, καθηγητής και ιερέας, στρατιωτικός και ιερέας, ιατρός και ιερέας κ.ο.κ.) αλλά και να εγκαθίστανται σε απρόσιτες περιοχές ή περιοχές με "δύσκολους" κατοίκους.

Κάποιοι προσφέρουν αναμφίβολα έργο και είναι αξιέπαινοι. Παρατηρεί κανείς τη νεολαία να αγκαλιάζει την συγκεκριμένη εκκλησία εξαιτίας του ιερέως, νέα ζευγάρια να προσέρχονται στο εκκλησίασμα μόνο και μόνο γιατί αυτός τους δέχεται "όπως είναι" χωρίς να θέλει να τους καθοδηγήσει στο κάθε τι, ενώ κατά τη διάρκεια του εκκλησιασμού δεν φωνάζει, ούτε ωρύεται για τις φωνές των βρεφών ή των παιδιών.

Άλλοι αγκαλιάζουν ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, αναμορφώνοντας εκ βάθρων την κοινωνία, στρέφοντας την από την παραβατικότητα στην νομιμοφροσύνη, από την παρανομία στην καλοσύνη και από το πεζοδρόμιο στο σπίτι. Αυτοί οι άνθρωποι, πολλές φορές έγγαμοι ιερείς, με την πράξη τους αποδεικνύονται ανώτεροι των αγάμων Μητροπολιτών και αγιότεροι πολλών μοναχών.

Κάποιοι άλλοι παρ' ότι προσπάθησαν στο παρελθόν τα βρήκαν σκούρα και τα παράτησαν. Επαφιόμενοι στην εμπιστοσύνη του Μητροπολίτη προσπαθούν να ισορροπούν απλά στο σκοινί της καθημερινότητας (Θ. Λειτουργίες, τελετές, Κυριακάτικο κήρυγμα "και Άγιος ο Θεός") ώστε να δικαιολογούν τη θέση τους, το μισθό τους και μια ψευδαίσθηση σταθερότητας του ποιμνίου απέναντι στα μάτια του.

Δυστυχώς το άρθρο μου θα απασχολήσει μια τέταρτη ομάδα. Μια ιδιαίτερη περίπτωση η οποία είναι βάρος όχι μόνο στον οργανισμό που λέγεται "Εκκλησία της Ελλάδος" αλλά δυστυχώς είναι βάρος στον ευρύτερο παγκόσμιο Κλήρο της Ορθοδοξίας. Είναι ιερείς που αφιέρωσαν την ζωή τους σε άλλες εποχές, ξεκινώντας από πολύ νέοι να επιτελέσουν κάποιο συγκεκριμένο έργο. Ενώ στην αρχή ήταν μόνοι τους, σταδιακά, περνώντας από την εποχή των Trentes Glorieuses (1960 - 1970 - 1980), απέκτησαν όχι απλώς ποιμνίο αλλά φανατικούς οπαδούς. Έφτιαξαν δικά τους Ιδρύματα, Μοναστήρια και Συλλόγους τα οποία άλλοτε είναι υπό την σκέπη της εκάστοτε Μητρόπολης και άλλοτε όχι.

Κατηγόρησαν με πάθος τις οργανώσεις λαϊκών θεολόγων για μασωνία ενώ οι ίδιοι έκαναν διαλογή ανθρώπων εκ του ποιμνίου με την άνεση τους ώστε να εξυπηρετούν τους σκοπούς τους. Αφού λοιπόν επέλεξαν αυτούς απέκτησαν μια σταθερή δύναμη ώστε να προσεγγίζουν ΜΚΟ, Δημάρχους, Περιφερειάρχες προς χρηματοδότηση του έργου τους. Μόνο που την δουλειά αυτή δεν την έκαναν οι ίδιοι. Την έκαναν οι εκλεκτοί πιστοί. Οι οποίοι ήταν άνθρωποι καθημερινοί, αρκετοί από αυτούς καταξιωμένοι στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, με αρκετές διασυνδέσεις ο καθένας, με οικονομική επιφάνεια και όσον αφορά τους συνταξιούχους, με άπειρο χρόνο.

Οι δύσμοιροι αυτοί άνθρωποι έπεσαν λοιπόν θύματα των ως άνω, των οποίων το έργο κατα τ' άλλα είναι ευάρεστο, θεάρεστο και δέχεται και άλλων καλωπιστικών επιθέτων. Γιατί τους χαρακτηρίζω ως θύματα; Για το λόγο ότι οι ιερείς οι οποίοι τους εκμεταλλεύονται, αφαιρούν συνήθως αυτό το άτομο από την οικογένεια του. Σταδιακά μετατρέπεται σε φερέφωνο και άμισθο υπάλληλο τους. Μετά από την πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί, αμελούν τα οικογενειακά, πατρικά, μητρικά, συζυγικά τους καθήκοντα. Βρίσκονται 24 ώρες το 24ωρο με το Δ.Σ. του ναού, της ενορίας, του συλλόγου, του ιδρύματος. Το λεξιλόγιο της οικογένειας έχει εμπλουτιστεί με τις λέξεις "ο πάτερ" και "η πρεσβυτέρα" σαν να είναι μέλη της οικογενείας που αξίζουν της ίδιας προσοχής με τα παιδιά ή τους ηλικιωμένους της.

Όταν λοιπόν συμβαίνει αυτό, σπάνε οι κρίκοι της οικογένειας, της συνεννόησης μεταξύ των συζύγων, της τακτοποίησης των εκκρεμοτήτων και εντός της εισάγεται μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Οικογένειες διαλύονται, γίνονται ατυχήματα που δε θα έπρεπε να συμβούν και ενώ για όλα αυτά ο ιερεύς δεν έχει καμία ιδέα, δεν τον νοιάζει, δεν του καίγεται καρφί για την ακρίβεια, καθώς βολεύεται από την εξυπηρέτηση που του προσφέρεται απλόχερα και αγογγύστως.

Το χειρότερο δε σενάριο που μπορεί να συμβεί και δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας είναι η αφιέρωση της προσωπικής περιουσίας του λαϊκού εθελοντή στο ίδρυμα, σύλλογο ή μοναστήρι, πράξη καταστρεπτική για την οικογένεια του και μη αναστρέψιμη.

Η απώτατη όμως ευθύνη δεν βαραίνει το αφιερωμένο μέλος της λαϊκής οικογένειας ή τον ιερέα μόνο. Κατά βάση βαραίνει το Μητροπολίτη της περιοχής ο οποίος δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή του ποιμνίου του ή την πραγματική δραστηριότητα των ιερέων του. Ανίκανος να παρακολουθήσει τα συμβάντα περιορίζεται μόνο στην αποστολή εγκυκλίων λόγων επ' αφορμή εορτών ή εράνων. Ούτε τον νοιάζει ακόμα και τι επαγγέλονται στη ζωή τους οι επίτροποι ή οι άρχοντες πρωτοψάλτες των ενοριών. Σε κάποιες Μητροπόλεις οργανώνονται και μερικές ομιλίες σε νέους για ξεκάρφωμα. Εκεί αρχίζει και τελειώνει η παρουσία του ενώ το αξίωμα του με την πάροδο του χρόνου καταπίπτει στον ορισμό του Δεσπότη.

Ως κληρικός ων μπορεί να έχει βάσει των ιερών κανόνων, που συνήθως είναι και βολικοί, το ακαταλόγιστο. Ως δημόσιος λειτουργός όμως που πληρώνεται από τη δική μου και τη δική σου τσέπη έχει υποχρέωση τα παραπάνω φαινόμενα να τα εντοπίσει και όχι απλά να τα εξαλείψει αλλά να τα συντρίψει αποβάλλοντας από το σώμα του κλήρου ιερείς με τέτοια απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.

Ακούει κανείς όμως;

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer