You are here

Θέλουμε Διεθνή Έκθεση;


Διαβάζω τις απόψεις – τοποθετήσεις για το θέμα της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και προσπαθώ να καταλάβω ποιο ακριβώς είναι το ζητούμενο από τον δημόσιο διάλογο που έχει ξεκινήσει. Για ποιο λόγο δεν μας ικανοποιεί η υπάρχουσα κατάσταση και θέλουμε να προκαλέσουμε μια ανάπλαση, μια μετεγκατάσταση, μια κατεδάφιση, μια νέα ανοικοδόμηση;

Πραγματικά, γνωρίζουμε τι θέλουμε ως ενεργοί πολίτες, επιχειρηματίες, πολιτικοί και οικονομικοί φορείς της Βορείου Ελλάδας ή απλώς συζητάμε σε ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης, μια νέα αρένα για να ικανοποιήσουμε ο καθένας το μονόλογο ή τον εγωϊσμό του;

Από το 2014 μέχρι το 2018 έζησα πολύ έντονα, μέσα από την εργασία μου, τις διεθνείς μεταφορές, των χώρο των Διεθνών Εκθέσεων στην Κεντρική Ευρώπη. Από την εμπειρία αυτή, η οποία είναι ακόμη φρέσκια, αποκόμισα πλήρη εικόνα του πως είναι πραγματικά μια διεθνής έκθεση και πως μια εθνική έκθεση. Ακόμα, έχω πολύ έντονη την εικόνα του πως είναι μια σύγχρονη έκθεση-συνέδριο.

Η σημερινή Δ.Ε.Θ. ικανοποιεί τις προσδοκίες
Γι' αυτό το λόγο και θέτω πρωτίστως το ερώτημα του τι θέλουμε; Αν θέλουμε μια έκθεση που θα ικανοποιεί εθνικούς-περιφερειακούς-τοπικούς εκθέτες, μια τιμώμενη χώρα κάθε χρόνο και μερικές ξένες αποστολές, τότε η σημερινή Δ.Ε.Θ. πληροί τα κριτήρια και με το παραπάνω. Το λίγα στα οποία υπολείπεται η υπάρχουσα κατάσταση, είναι:

α) ένας σχεδιασμός για το θέμα της εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics) των εκθεσιακών εγκαταστάσεων καθώς και η μη ύπαρξη σαφούς πλαισίου ανταγωνισμού από παρόχους αντίστοιχων υπηρεσιών

β) ενός σαφώς προσδιορισμένου χώρου στάθμευσης των επισκεπτών καθώς και των οχημάτων παροχής υπηρεσιών της εφοδιαστικής αλυσίδας

Κατά τα άλλα οι τρέχουσες διοργανώσεις, στις υπάρχουσες υποδομές, για τους εκθέτες τους οποίους απευθύνονται και το κοινό στο οποίο απευθύνονται είναι άκρως ικανοποιητικές και καλύπτουν τις τρέχουσες ανάγκες μιας μικρής αγοράς όπως η ελληνική.

Θέλουμε μια σύγχρονη Διεθνή Έκθεση;
Από εκεί και πέρα, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πραγματικά διεθνή έκθεση πρέπει να το σκεφτούμε καλά, διότι η δημιουργία μιας διεθνούς εκθέσεως:

  • οφείλει να έχει μέγεθος αλλά και να απευθύνεται σε μια μεγάλη αγορά κάτι το οποίο είναι το κύριο ζητούμενο. Στρατηγικός στόχος ο οποίος είναι ακόμα εφικτός καθώς δεν υπάρχει αντίστοιχη έκθεση κλίμακας στην χερσόνησο του Αίμου είναι να αποτελέσει η Θεσσαλονίκη και η Βόρειος Ελλάδα το κέντρο στο οποίο θα απευθύνονται και οι 10 χώρες των Βαλκανίων
  • σημαίνει πως οι οικονομικοί δείκτες της χώρας επιτρέπουν την ανοικοδόμηση ενός αρκετά μεγάλου συγκροτήματος, που δεν χωράει σε προϋπάρχουσες υποδομές αλλά απαιτεί αυτόνομο χώρο ο οποίος δεν θα γειτνιάζει με καμία άλλη δραστηριότητα
    • Αποκλεισμός “Βι.Πε. Σίνδου”, “Λαχανόκηπων” και άλλων προτάσεων που έχουν δει το φως της δημοσιότητας
  • δημιουργεί η ίδια αναπτυξιακό περιεχόμενο όχι μέσω της προβολής των εγχώριων προϊόντων αλλά προσελκύοντας στην συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων ξένες αποστολές
  • πρέπει να είναι εύκολα προσβάσιμη από τους διεθνείς οδικούς και αεροπορικούς κόμβους ούτως ώστε η διαμετακόμιση των εκθεμάτων να γίνεται με ταχύτητα καθώς αυτό είναι κύριο ζητούμενο πριν την έναρξη οποιασδήποτε διοργάνωσης
    • Εγνατία Οδός/Κάθετοι Άξονες/Αεροδρόμιο
  • προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις αναπτυξιακού χαρακτήρα μικρής κλίμακας όπως ημερήσιες υπηρεσίες από παρόχους γειτονικών κρατών
    • ξυλουργοί-stand builders/catering/logistics/μεταφοράς επισκεπτών
  • γειτνιάζει με ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις παγκόσμιων αλυσίδων φιλοξενίας
    • F1Hotel/Ibis/Novotel (Accor) για εργατικό προσωπικό και μικρούς εκθέτες
      Radisson Βlu/Marriott/Hilton για επιχειρηματίες κλίμακας/groups
  • προϋποθέτει εύκολη και ασφαλή πρόσβαση από και προς το κέντρο της πόλης και το αεροδρόμιο με μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό, τράμ) και με dedicated μέσα μαζικής μετακίνησης (λεωφορεία, taxi)
  • παρέχει υπηρεσίες εστίασης μεγάλης κλίμακας καθώς πρέπει να ικανοποιήσει ταυτόχρονα επισκέπτες/εκθέτες/εργαζόμενους/εργάτες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας της έκθεσης
  • δημιουργεί επιπρόσθετες μέριμνες όπως εργασιακή ασφάλεια σε ένα εκθεσιακό κέντρο κλίμακας στο οποίο δύνανται εντός ενός περιπτέρου να εισέρχονται φορτηγά αυτοκίνητα, γερανοί για την τοποθέτηση ικριωμάτων, μηχανήματα φορτοεκφόρτωσης κ.α. που σήμερα αν υπάρχουν είναι για μερικές περιπτώσεις ειδικών συμμετοχών
  • σέβεται τον ανταγωνισμό των υπηρεσιών logistics, παρέχοντας μόνιμες υποδομές εντός του εκθεσιακού συγκροτήματος
    • Γραφεία/Αποθηκευτικοί χώροι/Συνεργεία

Μιλάμε για κάτι επιπλέον

Όλα αυτά όμως δε σημαίνει πως πρέπει να καταστρέψουμε τις υποδομές ή τις διαδικασίες της ήδη υπάρχουσας έκθεσης. Πολύ χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του Παρισιού όπου διατηρούνται ταυτόχρονα δυο εκθεσιακά κέντρα, διοικούμενα από τον ίδιο οργανισμό (VIParis).

Το ένα (και ιστορικό) εντός του Παρισιού, το εκθεσιακό κέντρο Paris Porte des Versailles, το οποίο απευθύνεται σε:

  • εκθέσεις εθνικής κλίμακας
  • μικρές διεθνείς εκθέσεις
  • επιστημονικά κλαδικά συνέδρια
  • και το μεγαλύτερο εκθεσιακό κέντρο Paris Nord Villepinte το οποίο είναι η διεθνής έκθεση του Παρισιού και απευθύνεται σε:

  • μεγάλες διεθνείς εκθέσεις
  • συνέδρια παγκοσμίου ενδιαφέροντος
  • αναπτυσσόμενες εκθέσεις

Συνδυάζοντας αρχικά την παραπάνω συνύπαρξη δυο εκθεσιακών κέντρων μπορούμε να δούμε και πως μπορούμε να διαχειριστούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το μικρό εκθεσιακό κέντρο εντός του κέντρου της πόλης. Το παράδειγμα της Φρανκφούρτης με το γειτνιάζων Rebstock Park, μεγάλο μέρος του οποίου αποδόθηκε και σε kleingarten, αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα πως μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της στάθμευσης, της εφοδιαστικής αλυσίδας αλλά και ενός πνεύμονα πρασίνου, μαζί με μια δράση κοινωνικής αλληλεγγύης (τα οικόπεδα των kleingarten αποδίδονται από τον δήμο σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες).

Βέβαια, όλα αυτά προϋποθέτουν ένα ευνοϊκό και σταθερό επενδυτικό και φορολογικό πλαίσιο και όχι αντιαναπτυξιακούς νόμους όπως ο 3427/2005 και ο 4399/2016. Επίσης προϋποθέτουν μια Εθνική, μια Περιφερειακή αλλά και μια Τοπική ηγεσία με γνώση για το πως γίνονται ορισμένα πράγματα. Όχι για να αντιγράψουμε κακέκτυπα κάποιο “ξένο παράδειγμα” για τα επόμενα 50 χρόνια καθιστώντας τον τόπο μας μας αποικία ιδεών, αλλά για να συγχρονιστούμε με τον υπόλοιπο κόσμο, στο Παρίσι, στη Φρανκφούρτη, στο Αννόβερο, στη Νυρεμβέργη και στο Μιλάνο.

Δεν τελειώνει όμως εκεί
Το έργο όμως της παρουσίας μιας διεθνούς έκθεσης δεν τελειώνει εκεί. Για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει μια τέτοια έκθεση θα πρέπει ο δρόμος ο οποίος οδηγεί σε αυτή, πρώτα να υπάρχει, δεύτερον να είναι ανθρώπινος.

  • Οι περισσότεροι από τους κάθετους άξονες της Εγνατίας Οδού δεν είναι ολοκληρωμένοι. Όχι μόνο όσον αφορά τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, αλλά περισσότερο ακόμα όσον αφορά τις υποχρεώσεις των υπολοίπων κρατών της Βαλκανικής. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει εύκολη και γρήγορη μετακίνηση και συνεπώς η δημιουργία της μεγάλης αυτής αγοράς που είναι προϋπόθεση μιας διεθνούς έκθεσης, παραπέμπεται στις καλένδες.
  • Ακόμα όμως και η Εγνατία Οδός η οποία είναι ολοκληρωμένη δεν αποτελεί ασφαλή οδικό κόμβο διαμετακόμισης καθώς δεν διαθέτει επαρκή Σ.Ε.Α. (autohof), ούτε φυλασσόμενους χώρους στάθμευσης για τα φορτηγά αυτοκίνητα. Από την Ηγουμενίτσα ως την Θεσσαλονίκη υπάρχουν μόλις τρία επαρκή Σ.Ε.Α., ένα στην Π.Ε. Γρεβενών και δυο στην Π.Ε. Πιερίας.
  • Ο αεροδιάδρομος 10/28 του Αεροδρομίου Μακεδονία της Θεσσαλονίκης δεν είναι ακόμα έτοιμος, ενώ το αεροδρόμιο δεν είναι ακόμα συνδεδεμένο με το κέντρο της πόλης με μέσα σταθερής τροχιάς πόσο μάλλον με ένα μελλοντικό εκθεσιακό κέντρο μεγάλων διαστάσεων σε περιοχή εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος.
  • Το μεταφορικό έργο εντός του κέντρου της πόλης συνεχίζει να υποφέρει από την χρήση παλαιών οχημάτων, εξαιρετικά ρυπογόνων, κλάσης κατώτερης των EURO 4, ενώ την ίδια στιγμή λαμβάνεται μέριμνα σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες όπως το Παρίσι, η απαγόρευση κίνησης τέτοιων οχημάτων με παράλληλη εισαγωγή κινήτρων για ανανέωση του στόλου. Τέτοιου είδους οχήματα, όχι μόνο ρυπαίνουν και είναι επικίνδυνα για την οδική ασφάλεια αλλά προσφέρουν μεταφορικό έργο λιγότερο ευέλικτο σε σχέση με οχήματα νέου τύπου.
    • Κλασσικός “γκοτζαμάνης” 7tn vs delivery minivan με ωφέλιμο ως 1,5tn (το οποίο δεν παραβιάζει και τους κανόνες διέλευσης του Ιστορικού Κέντρου)
  • Ο κόμβος Κ16 είναι ακόμα προβληματικός, ενώ δεν έχει ακόμα επιτευχθεί η απευθείας σύνδεση του Λιμένα Θεσσαλονίκης με το εθνικό οδικό δίκτυο.
  • Η κατάσταση της Οδού Πόντου αλλά και της 28ης Οκτωβρίου – Ολύμπου συνεχίζουν να είναι απαράδεκτες αποτελώντας ένα επιπλέον εμπόδιο στην εφοδιαστική αλυσίδα όσον αφορά εγχώριους εκθέτες που χρησιμοποιούν τα πρακτορεία, αλλά και τις υπηρεσίες ακριβείας που θα ήθελε ένας πάροχος διοργάνωσης εκθέσεων για τους πελάτες του (είτε στο κέντρο της πόλης, είτε εκτός).

Θέλουμε διεθνή έκθεση τελικά;
Επανέρχομαι στο αρχικό μου ερώτημα λοιπόν, αφού παρέθεσα με προσοχή και με βάση, όχι κάποια περατζάδα μου από την ετήσια Δ.Ε.Θ., όχι κάποιο φαντασιακό από κάποιο προσπέκτους ξένης έκθεσης, αλλά με βάση την προσωπική εμπειρία μου σε διεθνή εκθεσιακά κέντρα της Ευρώπης, το πως οφείλει μια σύγχρονη διεθνής έκθεση του 21ου αιώνα να είναι δομημένη, που στοχεύει και πως θα το επιτύχει.

Ξαναλέω λοιπόν, πως αν αυτό που θέλουμε είναι απλώς να δώσουμε λίγο χρώμα και ανοιχτωσιά στη Δ.Ε.Θ. τότε αυτό είναι το μόνο εύκολο και απλώς κωλυσιεργούμε διυλίζοντας τον κώνωπα για το αν θα είναι πάρκο ή αν θα γκρεμιστούν κάποιας αρχιτεκτονικής αξίας περίπτερα ή όχι.

Αν αυτό που θέλουμε όμως είναι να δώσουμε μια μεγάλη ευκαιρία ανάπτυξης στη Θεσσαλονίκη, στη Βόρεια Ελλάδα, στα Βαλκάνια, τότε πρωτίστως αυτό πρέπει να αποτελέσει στρατηγική πολιτική απόφαση ενός πρωθυπουργού ο οποίος σε συνεργασία με τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, τις Περιφέρειες και τους τοπικούς φορείς θα φροντίσει:

  • πρώτα να βελτιωθεί το οικονομικό κλίμα στη χώρα
  • δεύτερον να ακυρωθούν οι αντιαναπτυξιακοί νόμοι
  • τρίτον να βελτιωθούν οι υποδομές των δικτύων

Εφ' όσον αυτές οι τρεις προϋποθέσεις εκπληρωθούν, τότε μπορούμε να συζητήσουμε για τη δημιουργία ενός διεθνούς εκθεσιακού κέντρου, εκτός του κέντρου της πόλης, είτε δυτικά, είτε ανατολικά.

Μέχρι τότε, τα ξαναλέμε το Σεπτέμβριο, Εγνατίας 154.

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer