Ψήφος και Λόγος

Ένας φίλος πριν από κάποια χρόνια μου έκανε - και δικαίως - κριτική σχετικά με το δικαίωμα λόγου στα δημόσια πράγματα του δήμου Θεσσαλονίκης. Η αιτία ήταν πως όντας ειλικρινής τον είχα ενημερώσει παλαιότερα πως ναι μεν αποτελούσα δημότη Θεσσαλονίκης αλλά όχι κάτοικο.

Από την άλλη, στον τόπο διαμονής μου, τη Θέρμη, υπήρξα εγγεγραμμένος στο τοπικό δημοτολόγιο μέχρι το 1996 οπότε και για επτά συνεχή έτη ήμουν κάτοικος Θεσσαλονίκης. Όταν έβγαλα ταυτότητα, γύρω στο 2000, ήθελα να είμαι εντάξει απέναντι στο κράτος και από την άλλη δεν ήξερα αν και πότε θα επέστρεφα στη Θέρμη. Από το 2002 όμως, οπότε και επέστρεψα στη Θέρμη, μαζί με την οικογένεια μου, δεν άλλαξα την κατάσταση αυτή. Γνώριζα το λάθος αλλά δεν έκανα τίποτα γι' αυτό. Ο δήμος Θέρμης ζούσε ακόμα την πρώιμη ανάπτυξη, έργα υποδομής δεν είχαν γίνει, το σχέδιο πόλεως δεν είχε αγγίξει ακόμη την περιοχή μου. Δε μ' ένοιαζε.

Τα χρόνια όμως πέρασαν, έφυγα στην Αθήνα όπου έμεινα δυο ακριβώς χρόνια και μετά επέστρεψα πίσω. Η Θέρμη - και η περιοχή μου - είχε αλλάξει. Είχα - και έχω - παράπονα. Δεν ήμουν σε θέση όμως να τα διατυπώσω γιατί ακριβώς δεν είχα το δικαίωμα. Είχα δικαίωμα λόγου, αλλά όχι διατύπωσής του. Δεν είχα επίσης δικαίωμα ψήφου, για να αλλάξω τα πράγματα προς την κατεύθυνση που ενδεχομένως επιθυμούσα.

Η πρόσφατη συμμετοχή μου στις αυτοδιοικητικές εκλογές με το συνδυασμό "Πολίτες Μπροστά" της Ν. Παυλίδου με έφερε προ των ευθυνών μου. Ομολογουμένως είχα μια χαλαρή υποψηφιότητα διότι δεν μπορούσα ακόμα να μιλήσω ούτε για τη Θέρμη αλλά ούτε για τη Θεσσαλονίκη. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο της Περιφέρειας, στο υπερσύνολο δηλαδή ας πούμε ότι είχα ένα λόγο, αλλά στο ειδικότερο και πιο ουσιαστικό τον είχα απωλέσει με τον αχταρμά των προηγούμενων πράξεων.

Πιστεύω ότι ο άνθρωπος βελτιώνεται και αλλάζει. Με μικρά, καθημερινά βήματα. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, την χώρα, την γειτονιά μας, τους γύρω μας καλύτερα να αρχίσουμε αλλάζοντας τον ίδιο μας τον εαυτό.

Κάτι ακόμα. Δε νομίζω ότι υπάρχει δίλημμα ψήφου "στον μικρό" ή "στον μεγάλο" δήμο. Εμείς τους κάνουμε μικρούς ή μεγάλους με τις πράξεις μας, κάθε μέρα.

Tags: