You are here

2016-01-16 Εννιά χρόνια μέσα σε εννιά μήνες

Στις 28/10/2003 γράφτηκα στην Ένωση Κεντρώων. Το μοναδικό τίμιο κόμμα που με τους πολυετείς αγώνες του Βασίλη Λεβέντη κατάφερε να αποδείξει στην πολιτική σκηνή της χώρας, το δίκαιο των λόγων του, των καταγγελτικών λόγων του ενάντια στο σάπιο πολιτικό σύστημα αλλά και των προτάσεων για δημοκρατία και ισοπολιτεία.

Είναι αλήθεια πως ένας νέος δεν έχει την πολιτική ωριμότητα και την αντοχή που έχει ένας μεγαλύτερος άνθρωπος. Απογοητεύτηκα, κουράστηκα αλλά και λόγω των ακαδημαϊκών μου υποχρεώσεων δεν μπόρεσα να ακολουθήσω τον πρόεδρο του κόμματος στον αδιάκοπο αγώνα του.

Ο πρόεδρος μου είχε πει και μια φράση, στα γραφεία της Θεσσαλονίκης, στην οδό Σαπφούς, τότε.

"Δεν θέλω να έρχεσαι στα γραφεία κάθε τόσο, δε θέλω κομματικό στρατό. Διάβασε, πάρε το πτυχίο σου, γίνε χρήσιμος στη κοινωνία, πήγαινε στο στρατό και μετά έλα ξανά κοντά μας να κτίσουμε την Ελλάδα. Εγώ την Ένωση Κεντρώων θα την κάνω μεγάλο κόμμα, θα το δεις."

Από το 2006 προσπάθησα να περάσω κεντρώες θέσεις σε δυο μεγάλα κόμματα, το Πα.Σο.Κ. και τη Νέα Δημοκρατία ασχολούμενος διαδοχικά μαζί τους επί κάποια χρόνια. Απέτυχα παταγωδώς. Τα λεγόμενα "μεγάλα" κόμματα ποτέ δεν ακούσαν τη βάση τους, τα λαϊκά και μεσαία στρώματα. Η πορεία μου έβλεπα ότι έμοιαζε πολύ με την πορεία του Βασίλη Λεβέντη, τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησής του με την πολιτική.

Υπήρξαν προσκλητήρια ανέλιξης, σε κλειστά club, με περίεργους θυρεούς, πίσω από κλειστές πόρτες όμως η παιδεία μου δε μου επέτρεπε να συμμετάσχω σε τέτοιες διαδικασίες. Απέρριψα τα μεγάλα κόμματα και κλείστηκα πολιτικά στον εαυτό μου.

Ο,τι κάναμε με τον Γιάννη Γεωργιάδη το 2003 και το 2004 στο διαδίκτυο, το εκμεταλλεύτηκαν εως το 2012 τυχάρπαστοι και ακύρωναν τη προσπάθεια του προέδρου αποτελώντας βαρίδια. Η εικόνα της Ένωσης Κεντρώων προς τον κόσμο αποτελούσε ένα διαδικτυακό λείψανο.

Το 2013 και ενώ υποστήριξα μετά από πολύ καιρό κάτι στην πολιτική, τη Δυναμική Ελλάδα του Ηλία Μόσιαλου, άρχισα να βλέπω με συμπάθεια την προσπάθεια ανασυγκρότησης της εικόνας της Ένωσης Κεντρώων. Παρατηρούσα σιωπηλά, σταυρώνοντας τα δάχτυλα μου, μήπως και πετύχει το πείραμα αυτών που δεν ήξερα αλλά γνώρισα μετά.

Η 25η Ιανουαρίου 2015 υπήρξε μια αποκάλυψη. Επιτέλους νέοι, δημοκρατικοί άνθρωποι, με τεχνικές γνώσεις και όρεξη για δουλειά είχαν στοιχηθεί πίσω από τον Βασίλη Λεβέντη. Τα βαρίδια του παρελθόντος είχαν μπει στην άκρη.

Ο Πολιτικός Μαραθώνιος δικαιώθηκε πανηγυρικά στις 20 Σεπτεμβρίου. Αυτό το εννεάμηνο προσπάθησα να αναπληρώσω τα 9 χρόνια που ήμουν μακριά από τον πρόεδρο. Με αγκάλιασε και πάλι με αγάπη και τον ευχαριστώ. Όχι γιατί με έβαλε στο ψηφοδέλτιο της Β' Θεσσαλονίκης στη δεύτερη θέση, αλλά γιατί, μετά τις 25 Ιανουαρίου την πρώτη φορά που βρεθήκαμε, με θυμήθηκε αμέσως, με φίλησε και μου είπε "θα σε δεσμεύσουμε λίγο καιρό".

Η Ένωση Κεντρώων διατηρεί σήμερα τα ποσοστά της πάνω από 3% στην τελευταία δημοσκόπηση. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε το 3%, να γίνει 13%. Ας αγωνιστούμε όλοι μαζί, όλοι όσοι τόσα χρόνια στηρίξαμε λίγο ή πολύ τον Βασίλη Λεβέντη. Ας παραμερίσουμε τους κομματικούς εγωισμούς και ας δούμε την πατρίδα μας, την Ελλάδα.

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer